کاراته؛ورزشی رزمی با 5000 سال قدمت

کاراته به عنوان یک رشته‌ی رزمی خشن و پربرخورد همانند سایر رشته‌های رزمی از ترکیب چند‌رشته‌ی رزمی دیگر به وجود آمده است. هنگامی که سربازان جنگ‌جوی جزیره ریکیوی جاپان به جنگ می‌رفتند، هرگز گمان نمی‌کردند حرکت‌های آن‌ها برای دفع‌ دشمن، روزی به عنوان پایه و اساس یکی از محبوب‌ترین ورزش‌های رزمی دنیا شود. البته اهالی جزیره‌ی ریکیوی جاپان تنها عاملان به وجود آوردن رشته‌ی کاراته نبودند. سال‌ها بعد برخی از هنرهای رزمی چین با هنرهای رزمی مختص مردان جزیره‌ی ریکیوی ترکیب شد تا کاراته‌ی امروزی شکل بگیرد؛ ولی به هر‌حال اهالی جزیره‌ی ریکیوی به عنوان ابداع‌کنندگان کاراته معرفی می‌شوند. با این حال، روایت دیگری هم درباره‌ی کاراته و ابداع‌کننده‌ی آن وجود دارد. هر‌چند اهالی جزیره‌ی ریکیوی از فنون رزمی که بعدها کاراته نامیده می‌شد، استفاده می‌کردند، اما پیش از آن‌ها هم گویا این حرکات رزمی وجود داشته است و قدمت آن به 5000 هزار سال پیش می‌رسد.
یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن، بودیدها راما است که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می‌زیسته ‌است. وی که از پیشوایان مذهب‌ بودایی بود، به‌تنهایی از هند به راه افتاد و پس از راه‌پیمایی چند‌هزار کیلومتری خود و با پشت‌سر گذاشتن موانع طبیعی به چین رسید و در ایالت هون نان و معبد شائولین اقامت گزید.
تعالیم بودیدها راما شامل تمرینات شدید انضباطی و رعایت پرهیزگاری بود. وی ۹ سال رنج و ریاضت هم‌راه با تفکر را برای شاگردانش الزامی می‌دانست و برای این که شاگردانش نیز بتوانند در مقابل ساعت‌های طولانی تفکر و اندیشه تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دین را سد راه خود می‌دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند، ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع نمود که در حقیقت زیربنای حرکات کاراته‌ی امروزی است.
کاراته در سال 1922 جان گرفت و به عنوان یک رشته‌ی رزمی به همه معرفی شد. تکامل این رشته در سال‌های بعد اتفاق افتاد و به‌تدریج جای‌گاهی تعریف شده برای خود در میان رشته‌های رزمی پیدا کرد؛ اما همانند جودو و تکواندو نتوانست به رقابت‌های المپیک راه پیدا کند. نکته‌ی جالب این است که کاراته در زبان جاپانی واژه‌ای مرکب است که یک بخش آن معنای دست می‌دهد. اساس رشته‌ی رزمی کاراته بر ضربه زدن است. هنرجویان رشته‌ی کاراته که کاراته‌کا نامیده می‌شوند، با ضربات مشت، لگد، زانو، آرنج و تکنیک‌های دست با حریف خود می‌‌جنگند. در برخی سبک‌ها فنون گلاویزی، قفل مفصل، مهاری، پرتابی و ضربه به نقاط حساس نیز آموزش داده می‌شود. به طور کلی سبک‌های کاراته به سه بخش تقسیم می‌شود؛ سبک‌های کنترولی، سبک‌های غیرکنترولی و سبک‌های رینگی. شوتوکان و کیوکوشین از مهم‌ترین سبک‌های کنترولی و غیرکنترلی محسوب می‌شوند.