عمر ایستگاه فضایی به پایان میرسد؟
تجزیه و تحلیل مهندسی و
ارزیابی ریسک برای تعیین امکان حفظ ایستگاه فضایی بینالمللی تا چنددههی
آینده در حال انجام بوده و نتیجهی آن بهزودی اعلام خواهد شد. ایستگاه
فضایی بینالمللی در سال 2000 میلادی با
مشارکت آژانس فضایی آمریکا (ناسا)، جاپان، کانادا و آژانس فضایی اروپا با
بودجهی 100 میلیارد دالری برای اقامت چندماههی فضانوردان در مدار زمین
به بهرهبرداری رسید. حالا ناسا و شرکای بینالمللی امیدوارند که امکان
استفاده و بهرهبرداری مستمر از ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) تا سال
2020 میلادی و پس از آن وجود داشته باشد. به همین منظور تجزیه و تحلیلهای
مهندسی برای بررسی امکان حفظ ایستگاه از چندسال قبل توسط مرکز اکتشافات
فضایی بویینگ آغاز شده و نتایج نهایی تا پایان ماه جاری در اختیار ناسا
قرار میگیرد. «براد کوتران» مدیر بخش حملونقل بویینگ تأکید میکند: قصد
داریم با ایجاد تغییراتی در برنامهی ایستگاه فضایی به نقطهای موسوم به
فاز سه برسیم که امکان تداوم بهرهبرداری از ایستگاه تا سال 2028 و پس از
آن را امکانپذیر میکند. بویینگ به عنوان پیمانکار اصلی ناسا، مسئول
طراحی، توسعه، ساخت و یکپارچهسازی آزمایشگاه فضایی در مدار زمین است.
حفظ ساختار اولیهی ایستگاه فضایی و پیشگیری از وقوع حوادث فاجعهبار از
اولویت محققان محسوب میشود. فشار بالای اکسیجن در ایستگاه یکی از
اصلیترین نگرانیها برای حفظ ISS محسوب میشود. عملکرد ارائههای خورشیدی
ایستگاه فضایی بهسرعت در حال تنزل هستند که این نرخ بین یک تا دو درصد
سریعتر از پیشبینیهای قبلی است. این تخریب خطی در سراسر ارائههای
خورشیدی ایستگاه فضایی در حال روی دادن است؛ اما علت اصلی این مسئله هنوز
مشخص نشده است. دادههای به دست آمده از یک ماهواره در مدار و ارتفاعی
مشابه مدار ISS نشان میدهند که محیط پروتون و نیوترونی در این منطقه
شدیدتر هستند. با وجود روند تخریب ارائههای خورشیدی، تا 10 سال آینده مشکل
جدی در تأمین انرژی ایستگاه فضایی ایجاد نخواهد شد، که این زمان تا سال
2028 میلادی به علاوه یا منهای پنج سال خواهد بود. کارآمدتر کردن
دستگاههای الکترونیک، کاهش مصرف انرژی یا افزودن قابلیتهای جدید در
ایستگاه فضایی از پیشنهادهای مطرحشده محسوب میشود؛ اما جاگزین کردن کل
ارائههای خورشیدی یک اقدام دشوار و تقریبا غیرممکن است. نگرانی دیگر
دربارهی ایستگاه فضایی، کاهش عمر مفید حافظههای الکترونیکی است.
حافظههای پاکشدنی و فقط خواندنی قابل برنامهریزی موسوم به e-proms تا 10
سال آینده دوام نخواهند داشت. بازیابی و نوسازی دستگاههای حافظه در کنار
طراحی مجدد کمپیوترهای کارآمدتر از طرحهایی است که محققان در حال بررسی
آنها هستند. در کنار خطرات ناشی از زبالههای فضایی که امنیت ایستگاه
فضایی و ساکنان آن را تهدید میکند، ریز زبالههای تولید شده توسط خود
ایستگاه نیز یک خطر جدی محسوب میشود. ذرات بسیار کوچک تولید شده توسط ISS
شامل رنگها و پوششهای حرارتی میتوانند صدمات جبرانناپذیری به ایستگاه
وارد کنند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر